pulmonologia
Pulmonologia
reumatologia
Reumatologia
urologia
Urologia
neurologia
Chirurgia
dermatologia
Dermatologia
neurologia
Diabetologia
gastroentrologia
Gastroenterologia
hematologia
Hematologia
kardiologia
Kardiologia
neurologia
Neurologia
onkologia
Onkologia
ortopedia
Ortopedia
neurologia
Psychiatria

Reumatologia

reumatologia1
reumatologia2

Dna moczanowa

Dna moczanowa (podagra i artretyzm) to choroba wywołana odkładaniem w tkankach kryształków moczanu sodu. Najczęściej atakuje stawy, powodując silny ból, zaczerwienie, obrzęk i ograniczenie ruchomości. Dna moczanowa rozwija się bardzo powoli i przez wiele lat może przebiegać bezobjawowo. Wraz z rozwojem choroby, może dojść do nieodwracalnych uszkodzeń stawów oraz zajęcia innych narządów (uszkodzenia nerek, kamicy moczowej). Problem ten znacznie częściej dotyka mężczyzn – aż 20 razy częściej niż kobiet, co wynika głównie z braku naturalnej ochrony hormonalnej oraz różnic żywieniowych i częstotliwości spożywania alkoholu.

Istnieją dwa rodzaje dny moczanowej:

bullet pierwotna – jest to odziedziczone zaburzenie metabolizmu, polegające na nadmiernej produkcji
kwasu moczowego i problemie z jego wydalaniem
bullet wtórna – pojawia się w wyniku rozmaitych chorób, takich jak białaczka, cukrzyca typu II, nadciśnienie,
przewlekła choroba nerek, otyłość brzuszna lub też na skutek nadmiernego objadania się,
drastycznego odchudzania czy napromieniowania.

Chcąc uchronić się przed artretyzmem należy przestrzegać diety ubogiej w puryny, (znajdującej się przede wszystkim w tłustym mięsie i tłustych potrawach bogatych w białko), ograniczyć spożycie alkoholu (szczególnie piw i alkoholi wysokoprocentowych), dbać o utrzymanie prawidłowej wagi ciała, zrezygnować z palenia tytoniu, dbać o kondycję fizyczną i odpowiednie nawodnienie organizmu.

Reumatoidalne Zapalenie Stawów

Reumatoidalne Zapalenie Stawów (w skrócie: RZS) jest chorobą reumatyczną o podłożu autoimmunologicznym. W jego przebiegu występują nieswoiste zapalenia stawów, zmiany poza stawami i powikłania ze strony innych narządów.

Proces zapalny najpierw dotyka błony maziowej stawów. Kiedy ta powiększa się, ulega obrzękowi, a czasami także przekrwieniu, poruszanie okolicami stawu staje się utrudnione, a co za tym idzie – zanikają mięśnie w okolicy objętego chorobą stawu. Tego typu zmiany są widoczne na obrazach wykonywanych technologią ultrasonograficzną  (USG).

Przebieg RZS pełen jest okresów wycofania i zaostrzenia objawów choroby. Wśród objawów RZS wymienia się bóle i obrzęki stawów wraz z utrudnieniami w poruszaniu, poranne sztywności, które ustępują w miarę „rozruszania”, zanikanie mięśni międzykostnych, mięśni palców oraz tych odpowiedzialnych za poruszanie kciukiem. Spada „pewność chwytu”, trudno utrzymać przedmioty w dłoni.

Charakterystyczne i widoczne objawy RZS to „łabędzia szyjka” i „palce butonierkowe”. Zdarza się, że przechodzi także do przerostów. Często dochodzi także do zajęcia ścięgien i pochewek ścięgnistych.

Łuszczycowe Zapalenie Stawów

Łuszczycowe Zapalenie Stawów (ŁZS) występują w przebiegu łuszczycy. Często na początku atakuje stawy międzypaliczkowe po jednej tylko stronie – tym różni się od Reumatoidalnego Zapalenia Stawów.

Wyróżnia się pięć podstawowych typów ŁZS:

bullet Asymetryczna postać nielicznostawowa

bullet Postać osiowa

bullet Symetryczna postać wielostawowa przypominająca RZS

bullet Artropatia paliczków dystalnych

bullet Arthritis mutilans

Toczeń rumieniowaty układowy

Toczeń rumieniowaty układowy – nazywany też toczniem rumieniowatym trzewnym – jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym (a więc związanym z układem odpornościowym), choć jego dokładne przyczyny i tło rozwoju są wciąż niezdeterminowane. Toczeń prowadzi do rozległych procesów zapalnych obejmujących wiele tkanek i narządów.

W odróżnieniu od Zesztywniającego Zapalenia Stawów Kręgosłupa, na toczeń znacznie częściej, bo aż dziesięciokrotnie, zapadają kobiety.

Przebieg tocznia jest nierówny pod względem nasilenia. Zdarza się, że przez długi okres odczuwalne są objawy z tylko jednego narządu, dochodzi także do okresów osłabienia i zaostrzenia.

Twardzina układowa

Twardzina układowa należy do niezwykle rzadkich, przewlekłych chorób autoimmunologicznych i charakteryzuje się postępującym stwardnieniem skóry, tkanki podskórnej, mięśni i narządów wewnętrznych. Jej przyczyny nie zostały dokładnie wyjaśnione. Rozpoznanie twardziny nastręcza wielu problemów, zwłaszcza na wczesnym etapie choroby, ponieważ objawy są różnorodne i bardzo podobne do innych schorzeń. Jednakże szybka diagnoza ma istotny wpływ na rokowania – pozwala rozpocząć leczenie przed pojawieniem się nieodwracalnych zmian narządowych.

Twardzina może przybierać dwie postaci:

bullet ograniczoną – zmiany chorobowe występują tylko w pewnych okolicach skóry (palce, dłonie,

przedramiona, stopy, podudzia, twarz, z oszczędzeniem skóry tułowia, ramion i ud). Jej przebieg jest powolny, a powikłania rozwijają się późno.

bullet uogólnioną – obszar stwardnienia jest bardziej rozległy, atakuje skórę w pobliżu kończyn i szybko

zajmuje narządy wewnętrzne (szczególnie nerki, serce i płuca).

Do najczęstszych objawów chorobowych należy objaw Raynauda (napadowe blednięcie palców), obrzęk, sztywnienie i ograniczona ruchliwość palców, woskowo-żółty kolor skóry, napięta skóra, zanikające ruchy mimiczne, obecność przeciwciał ACA i scl70, nieprawidłowy obraz kapilaroskopowy, dysfunkcja zwieracza przełyku, bóle stawowe, zanik mięśni, powiększone serce, niewydolność krążenia, duszność i obniżona tolerancja wysiłku fizycznego, niewydolność nerek.

Leczenie twardziny układowej polega przede wszystkim na podawaniu kortykosteroidów oraz stosowaniu fizykoterapii (kąpieli parafinowych, gimnastyki, diatermii). Stosuje się również leczenie objawowe (podawanie antybiotyków, środków rozszerzających naczynia).

Zesztywniające Zapalenie Stawów Kręgosłupa

Zesztywniające Zapalenie Stawów Kręgosłupa (w skrócie ZZSK) to przewlekła i postępująca choroba tkanki łącznej. Jej podłoża upatruje się w autoimmunologii. Charakterystyką ZZSK jest proces zapalny, który w przebiegu choroby zaostrza się i słabnie.

We wczesnej fazie choroby zaobserwować można następujące objawy:

bullet tępe, obustronne bóle lędźwi promieniujące od pośladków, które nasilają się w nocy i nad ranem

oraz podczas spoczynku;

bullet osłabienie ogólne, stany podgorączkowe, spadek apetytu i masy ciała;

bullet poranne sztywności kręgosłupa.

Na dalszych etapach rozwoju dołączają kolejne objawy:

bullet bóle dolnych partii pleców i okolic pośladków, słabnące po wysiłku, ale nawracające podczas

odpoczynku;

bullet wzmaganie się bólu klatki piersiowej podczas oddychania;

bullet sztywnienie kręgosłupa szyjnego;

bullet zajmowanie stawów proksymalnych, bóle pięt oraz obrzęki stawów mostkowo-obojczykowych.

ZZSK częściej diagnozuje się u mężczyzn w wieku młodym i średnim. Kobiety chorują dwu-trzykrotnie rzadziej.

Często obserwuje się, że chory na ZZSK przyjmuje charakterystyczną postawę: lekko pochyla się do przodu, spojrzenie kieruje ku ziemi, a kiedy chce się obejrzeć, za głową podąża całe ciało.